بنابراين ، اگر خداوند بخواهد پشّه‌اى را خلق كند - كه اصلًا وزنى ندارد - تا بخواهد فيلى بيافريند - كه سنگين‌ترين حيوانات برّى است - به يك اندازه إعمال قدرت مىكند ؛ يعنى همان مشيّت و خواست او ، نفس ايجاد اوست . اگر خداوند بخواهد كوه « هيماليا » را ايجاد كند ، چقدر بيشتر إعمال قدرت مىكند تا بخواهد يك ذرّهء خاك را بيافريند ؟ هيچ . نزول يك قطره باران از آسمان ، و ايجاد اقيانوس كبير و امواج خروشان آن ، هر دو به دست خداست و به يك منوال و رويّه آنها را ايجاد و به حركت در مىآورد . تمام موجودات از كوچك و بزرگ ، مادّى و معنوى ، مُلكى و ملكوتى ، نسبت به قدرت او چون دانه‌هاى شانه يكسانند ؛ و نسبت به علم او و حيات او نيز اينچنين هستند . زنده كردن مردگان براى پروردگار مثل اصل خلقت و بَدءِ آفرينش آنهاست . سنگينى و سبكى ، عُسر و حَرَج ، سختى و راحتى ، آسانى و مشكلى ، امكان و محاليّت ؛ ابداً در آنجا نيست . يك اراده است و بس ؛ إِنَّما أَمْرُهُ إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ « 1 » تعبير قرآن به آسان‌تر بودن خلقت مجدّد ، بر حسب مشاعر و إدراكات ماست لذا در بعضى از آياتى كه وارد است : اى پيامبر به آنان بگو : چرا شما دربارهء قيامت تشكيك مىكنيد ؟ خداوند كه شما را از نيستى محض خلق كرده ، بعد كه بخواهد ، بار ديگر شما را خلق مىكند ، اين

--> ( 1 ) آيه 82 ، از سورهء 36 : يس